Giydiğim Kıyafetler

Bir Düşünce Hep Düşünceydi…..

–Lütfen oyun oynama bana.

–Oyun oynamıyorum.

–Bu oyuna gelip kendimi her saniye geriye gönderemem.

–Oyun değil bu!

–Unuttum, unutmanın en etkili ilacını kullandım.

–Bir hikâyeyi bile okuyamadın, sanırım unuttuğun içindi.

–Nasıl tavır bu böyle? Unutmasam bu neyi değiştirecek? Kimin için faydalı olacak?

–Tam senlik bir cevap!

–Hayat sadece yaptığın tercihlerle ilgilidir ve bende seçimimi yaptım. Hepsi bu.

–Sen değil geçmişin yaptırdı sana bu tercihi! Susuyorsun niçin?

–?

–Ayaksız uçar gibi gidecektin kararlıydın gitmeye. Neden? Neden vazgeçtin?

–?

–Ben bile anlamakta zorlandım seni, senin duruşuna ters hareket ettin!

–?

–İnsan kalbine söz geçiremez sanırdım fakat şaşırttın beni. Nasıl dayandın?

–?

–Başkası için yaşamaktan bıkmadın mı?

–?

–Ona da bir fırsat verebilirdin!

–?

–Herkesin hatalarını onarmaya çalıştın. Suçlarını üstlendin. Yeniden yeniden başladın her defasında.                             

Senin acılarınla beslenenlere karşı onları yeni tanıyormuşsun gibi davrandın! Oysa o, sana ihanet bile etmemişti. Seni kızdırdı biliyorum. Her şeyde gölge olup susmasını uygun bulmuyordun. Ne istediğini söylemedin ki nereden bilecekti adam, müneccim değildi ya!!!   

–?

–Tercih yaptın öyle mi? Ardını dağınık bırakmak istemedin öyle mi? Şimdi toparladın mı her şeyi? İhanetin daniskasını yaşatan bir adamla bir ömür nasıl geçireceksin bakalım! Sana ters bu durum. Etrafında sana bağı olanlar anlamayacak seni ve feda ettiklerini. Sen kurbanlık koyun misali dolan orta yerde.  Acımıyorum sana! Sürekli “mutlu mu acaba?” diye de sorma. Onu düşünmek için çok geç kaldın!!!

–Sen her şeyimi biliyorsun! Bu şekilde konuşma. Hep yanımdaydın. “Devrim yapmaya hazır mısın?” Denildiğinde de yanımdaydın. Ben devrimimi yaptım dediğimde de yanımdaydın. Para devrimi bana yakışan mıydı sence?  Ayrıca ne devrimi, nerdeydi sevda. Önce devrimle açılmıştı ağızlar unutma aşkla değil. Buradaki saf âşık rolü tek başına bana aitti. Yaşadığım her an’ı bildiğin halde acımasız sorgulamayı bırak. Ben dayanırım. Ellerimle büyüttüklerim yabancı gibi yolumdan geçtikten sonra dağ yıkılsa önümde ben dayanırım, dik dururum. Kalbim dayanır daha büyük acıları yaşadığı için   dayanır. Okuduğum hikâyeyi de bitirdim ayrıca. Kısacık bir kesinti oldu o kadar büyütmeye gerek yok. Tercihlerimi sorgulamamayı öğrendim. Tüm yaşadıklarımı sahiplendim,  gözyaşlarıma sebep olanlarla yaşamayı seçtim. Büyütüldüğüm aile gibi bir ailen olsaydı sende gidemezdin ve her gün aynada yok olurdun. Çok istediklerin yarım kalır bu yaşamda tamamlanamazsın. Belki de tamamlansaydım kendimdeki özü ortaya çıkaran meşakkatli merhaleyi bulamayacaktım. Çok dua ettim çok kör bıçaklar saplandı kalbime. Defalarca gitmek istedim, geri dönmek istedim içimdeki cefakâr kadın durdurdu her seferinde. Acından ölsen de olmaz dedi sanki.  Şimdi karanlıkta ismi, giydiğim kıyafetlerin siyahına yazıyorum adını tüm karalar arkadaşım sırdaşım benim. Her gün   sevdamı yiyorum ben, yıllar geçti bitiremedim. İlk başlarda geçer sanıyorsun zaman geçiyor da o geçip gitmiyor yüreğinden, taşıdığımın bu denli büyük olduğunu yıllar sonra anlıyorum.

–?

Web sitenizi WordPress.com' da kurun
Başla